Lieve Jacqueline
Voor de allerlaatste keer wil ik nog es met je praten.
Het gesprek voortzetten wat we hadden op die maandagmiddag na je werk bij ons aan tafel. Waar hadden we het ook al weer over toen?
Over je werk tarief wat je per 1 januari ging wijzigen, over onze kinderen, over Elisa's verjaardag die morgen 9 januari is, over de feestdagen. Oh veel kwam aan de orde in een minuut of tien. Ja, ik moet ook donderdag naar de internist met Chris. Dat moet want hij voelt zich soms niet goed. Dat was je zorg. Ja daar hadden we het over.
Weet je, je zou hem eens moeten zien. Toen jij een half uur later in totaal andere toestand op de bank bij je overburen zat werd ook Chris gebeld. Hoewel de hulpdienst niet zo'n haast zag bedacht Chris zich geen moment en haastte zich naar jou, inmiddels hadden we je uitgezwaaid in de ambulance. En weet je, Samantha ging met je mee.
De rollen waren meteen omgedraaid, nu paste zij op jou. Michelle kwam ook bij je kijken maar is toen naar mijn huis gegaan, om op onze kinderen te passen. Allemaal direkt in touw voor jou, meteen behulpzaam in een noodsituatie. Van wie zouden ze dat hebben?
Er volgden angstige bijna 3 weken. Ga je vooruit? Doe je je ogen open? Hoor je ons? Het blijft allemaal raadselachtig. Maar weet je, je familie geeft het niet snel op. Ze maakten al plannen voor als je in een rolstoel over lange tijd thuis zou komen. Zou het huis verbouwd moeten worden? Ook de feestdagen maakten ze zo normaal mogelijk. Ze haalden lekker eten in huis, nodigden gasten uit en kwamen naar jou toe, iedere dag.
Michelle helpt ook waar ze kan, is ook al zo'n flink Kannemans kind. Ze heeft er veel moeite mee je zo anders te zien. Toch doet ze haar best, want ze houdt ook van die veranderde Jacqueline. Gesterkt door haar vriendinnen, Vera, Amber en Anouk komt ze bij je kijken, tegen je praten. Haar vriendinnen neemt ze ook mee naar haar huis, logeren fijn bij haar. Dat kon en kan allemaal altijd in jouw huis. Dat is niet veranderd. Gelukkig, Jacqueline. Je hebt een manier van leven achter gelaten die iedereen bij jou thuis graag voortzet. Dat betekent dat jou manier de goeie was. Chris doet zijn uiterste best, ondanks zijn zorgen, jouw levenstandaard vol te houden. Hij regelt alles zo goed mogelijk voor Samantha en Michelle.
Alles moet zo veel mogelijk blijven zoals het was. Had je dat gedacht Jacqueline?
Wat ook fijn is voor je om te zien is dat oma in beeld kwam. Ik weet niet veel van oma, Jacqueline, behalve jouw verhaal. Ik kan je zeggen: ze was er als oma en jij en ik hopen dat dat nog lang zo blijft. Ook Patrick heb ik afgelopen weken meer gezien dan in de jaren dat ik je ken, Jacqueline. Ik zag hem in het ziekenhuis met armen om zijn zussen heen en gisteren en vandaag, keurig gekleed en gekapt. Jacqueline, ik hoop samen met jou dat hij ook laat zien dat hij een sterke Kannemans is.
Zeker, ze kunnen eigenlijk niet zonder je, maar ze zullen hun best doen met hulp van velen. Velen staan klaar om je familie te helpen naar goed voorbeeld van jou. Neemt niet weg dat ze wel wat extra's kunnen gebruiken. Dan denk ik vooral aan Samantha en Michelle en niet te vergeten Eric. Hij kwam in beeld als vriendje van Samantha maar jij had al snel door dat hij behalve een vriendin ook best nog een moeder kon gebruiken. Oh dat deed je er ook gewoon bij, met heel je hart heb je hem een eind op weg geholpen. Je kunt trots op hem zijn.
Jij was beschermengel voor velen Jacqueline. Dat bracht me op het idee om symbolisch een beschermengeltje aan Eric, Samantha en Michelle te geven. Geen vervanging voor jou maar het gevoel dat je altijd van weet ik waar meekijkt. En Chris en Patrick? Staan zij met lege handen? Nee, zij zijn volwassen en gaan die handen gebruiken om hun minderjarige zusjes en Eric te helpen. Zo zit het hier Jacqueline. Als we het niet meer weten zullen we denken, hoe deed Jacqueline dat ook al weer?
Dat wilde ik je nog zeggen lieve Jacqueline, die maandag na het werk aan tafel.
Liefs van je vriendin Hennie