Oom Henk
Het laatste hoofdstuk is geschreven oom Henk, het boek is dicht.
Geen happy end, wel een mooi boek en ik heb alleen maar de laatste helft gelezen, kun je nagaan.
De laatste hoofdstukken liggen erg vers in het geheugen omdat we allemaal 6 jaar geleden al dachten dat we het boek uit hadden.
En hoewel we het nawoord niet kunnen vergeten en allemaal een stukje van je pijn zullen bewaren, herinner ik mij liever de hoofdstukken uit het midden van het boek, waar ik begon te lezen.
Wanneer ik als kind bij jou en Cock logeerde en Mireille, Frits en ik na het eten naar bed werden gebracht, ging je voorlezen.
Met het sonore stemgeluid als dat van Ko van Dijk werden de avonturen van Pinkeltje en Dik Trom tot leven gebracht.
Ik herinner me ook liever hoe onbedaarlijk je kon lachen, zo erg dat je je bril erbij af moest zetten.
Dat je feiloos alle beurten kon reproduceren van de kaartspellen die we speelden, de postzegel-verzameling, de bowlingclub, de sjoelbak.
Dat ik jarenlang bij jou en Cock een tweede thuis vond waar ik net zo liefdevol werd opgevangen als in mijn ouderlijk huis.
Als je maar weinig ooms hebt zoals ik, is de kans klein dat je een goede treft. Ik ben een geluksvogel dat jij nou net mijn oom moest zijn, een oom uit duizenden.
Het is een dik boek geworden oom Henk. Naarmate we beide ouder werden zei je vaak tegen me, joh, zeg toch gewoon Henk, ik voel me zo oud als je oom Henk zegt.
Henk, ik zal nog regelmatig het boek openslaan.
Jeroen de Vries